„Bis Prabhjot Kaur mit ihrer Klasse oder zumindest einem Teil davon bei der Neunerreihe angelangt war, trank er seinen ''Abendtee'' regelmäßig auf einem Stuhl, der schräg zu ihrem Klassenzimmer stand, so dass er den ganzen Garten vor sich hatte, in dem bald noch mehr Bäume wachsen würden.“
تا زمانی که پربهوت کور با کلاسش یا حداقل بخشی از آن به ردیف نُه رسیده بود، او مرتباً چای عصرانهاش را روی صندلیای مینوشید که کج به سمت کلاس درسشان قرار داشت، طوری که تمام باغ را در مقابل خود میدید که به زودی درختان بیشتری در آن رشد میکردند.
