„Der wilde voreilige Friedrich Mannsfeld murmelte Bestätigung dessen, was Gebhard in seinen Augen zu lesen glaubte, der alte General nannte den Namen Carl Truchseß, mit zur Erde gesenktem Blick, und ''Agnesens'' Vater, der all diese Zeit über geschwiegen hatte, fragte mit einem tiefen Seufzer, ob dies die Zeit sey, auf Heyrathswerbungen zu denken?“
فردریش مانسفلدِ عجول و بی‌پروا، تأیید آنچه گبهارد گمان می‌کرد در چشمانش می‌خواند را زیر لب زمزمه کرد، ژنرال پیر با نگاهی به زمین دوخته نام کارل تروخسس را بر زبان آورد و پدر اگنس که تمام این مدت سکوت کرده بود، با آهی عمیق پرسید که آیا اکنون زمان آن است که به فکر خواستگاری باشیم؟
