„Als Ausdruck der Vergangenheitsbedeutung verwendet eine Reihe von Sprachen (Altindisch, Iranisch, Griechisch, Phrygisch, Armenisch), aber nicht das Gesamt-Indogermanische das sogenannte ''Augment'' (indogermanisch *e-), ursprünglich wohl ein selbständiges Zeitadverb, an welches die Verbalformen sich enklitisch anlehnten (…) und dann mit ihm zusammenwuchsen.“
«به عنوان بیانگر معنای گذشته، تعدادی از زبان‌ها (هند باستان، ایرانی، یونانی، فریگی، ارمنی)، اما نه کل زبان‌های هندواروپایی، از به اصطلاح افزایه (هندواروپایی *e-) استفاده می‌کنند که در اصل احتمالاً یک قید زمانی مستقل بوده و اشکال فعلی به صورت انکلتیک به آن متصل شده و سپس با آن ادغام شده‌اند.»
