„Die Poesie als Dienerin der ''Beredsamkeit:'' dies war auch der didaktische Grundsatz von Christian Weise, der als Rektor des Gymnasiums zu Zittau und als Verfasser von Schauspielen, Romanen und zahlreichen Lehrbüchern gleichzeitig mit Thomasius und vielleicht wirkungsvoller noch als dieser der deutschen Stilbildung im 18. Jahrhundert den Weg gewiesen hat.“Horst Joachim Frank: ''Dichtung, Sprache, Menschenbildung. Geschichte des Deutschunterrichts von den Anfängen bis 1945.'' Band 1. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1976, S. 82 f.
«شعر به عنوان خادم بلاغت: این نیز اصل آموزشی کریستین وایزه بود که به عنوان مدیر دبیرستان زیتائو و نویسنده نمایشنامهها، رمانها و کتابهای درسی متعدد، همزمان با توماسیوس و شاید مؤثرتر از او، راه را برای شکلگیری سبک آلمانی در قرن هجدهم هموار کرد.»
