„Aber fuͤr jeglichen Frevel buͤßt [Herakles] durch neues Leid, und keines beugt den unverwuͤſtlichen Muth, bis er verklaͤrt und gelaͤutert zum Olymp aufſteigt, und die ewige Jugend in die Arme ſchließt, waͤhrend ſein ''Eidolon'' im Hades noch immer mit ausgeſpanntem Bogen droht.“
اما هراکلس برای هر گناهی با رنجی تازه تاوان می‌دهد و هیچ‌کدام اراده تسخیرناپذیر او را خم نمی‌کند، تا زمانی که او پاک و پالوده به المپ صعود می‌کند و جوانی ابدی را در آغوش می‌گیرد، در حالی که «شبح» او هنوز با کمان کشیده در هادس تهدید می‌کند.
„Nie heisst es bei [Homer], wie doch oft bei späteren Dichtern, dass der Träumende dies und jenes zu sehen „meinte“: was er im Traume wahrnimmt, sind wirkliche Gestalten, der Götter selbst oder eines Traumdämons, den sie absenden, oder eines flüchtigen „Abbildes“ (''Eidolon''), das sie für den Augenblick entstehen lassen; wie das Sehen des Träumenden ein realer Vorgang ist, so das, was er sieht, ein realer Gegenstand.“
هرگز در آثار هومر نمی‌خوانیم، چنانکه اغلب در شاعران متأخرتر می‌خوانیم، که فرد رویا بیننده این یا آن را «پنداشته» است: آنچه او در رویا می‌بیند، اشکال واقعی هستند، خود خدایان یا دیو رویا که آنها می‌فرستند، یا «تصویر خیالی» گذرا که آنها برای لحظه می‌سازند؛ همانطور که دیدن رویا بیننده یک فرایند واقعی است، آنچه او می‌بیند نیز یک شیء واقعی است.
„Glaubt nur, an ihnen lag es nicht, wenn dieser ihr Gott Gaster nicht mit Opfern würdiger, herrlicher und überschwenglicher bedacht wird als wahrlich das ''Eidolon'' Heliogabali, ja reichlicher als Bel der Götz in Babylon unter dem König Balthasar.“
باور کنید، تقصیر آنها نبود که خدایشان گاستر با قربانی‌هایی شایسته‌تر، باشکوه‌تر و پرشورتر از «بت» هلیوگابال، بلکه پرشورتر از بعل، بت بابلی در زمان بخت‌النصر، مورد ستایش قرار نگرفت.
