اسم
اصالت، ماهیت واقعی، جوهر، حقیقت وجودی
جملات نمونه برای Eigentlichkeit:
„Da jedoch […] eigentliches Menschsein geistiges Sein darstellt, ist jetzt evident, daß wir in der Unterscheidung zwischen bewußt und unbewußt nicht nur ein relatives, sondern überhaupt kein eigentliches Kriterium in bezug auf menschliches Sein haben: Diese Unterscheidung vermittelt uns darum gar kein eigentliches Kriterium, weil sie gar kein Kriterium der ''Eigentlichkeit'' beinhaltet. Ein Kriterium der ''Eigentlichkeit'' können wir allein aus der Entscheidung gewinnen, ob etwas im Menschen seiner Geistigkeit oder seiner Triebhaftigkeit zugehört – wobei es gänzlich unerheblich ist, ob es bewußt oder unbewußt sein mag.“
«از آنجایی که انسان بودن واقعی، انسان بودن روحی است، اکنون واضح است که ما در تمایز بین آگاه و ناخودآگاه نه تنها یک معیار نسبی، بلکه اصلاً هیچ معیار واقعی در مورد انسان بودن نداریم: این تمایز بنابراین هیچ معیار واقعی به ما نمی‌دهد، زیرا هیچ معیاری از اصالت را در بر نمی‌گیرد. ما تنها از طریق تصمیم‌گیری مبنی بر اینکه آیا چیزی در انسان به روح او تعلق دارد یا به غرایز او، می‌توانیم معیاری از اصالت به دست آوریم - در حالی که کاملاً بی‌اهمیت است که آیا آگاه است یا ناخودآگاه.»
„Im Namen zeitgemäßer ''Eigentlichkeit'' jedoch könnte auch ein Folterknecht allerlei ontologische Entschädigungsansprüche anmelden, wofern er nur ein rechter Folterknecht war. Der Primat des Begriffs über die Sache nun ist, durch die Allianz von ''Eigentlichkeit'' mit »Jemeinigkeit«, in die pure Einzelheit verschoben, so künstlich wie einst die haecceitas der Spätscholastik des Duns Scotus, welche die Unauflöslichkeit des Diesda selbst, dessen Nicht-Universale-Sein, zum Universale macht, Paradigma einer Ontologisierung des Ontischen.“
«اما به نام اصالت معاصر، یک شکنجه‌گر نیز می‌تواند ادعاهای جبران‌کننده وجودی مختلفی را مطرح کند، به شرطی که او یک شکنجه‌گر واقعی بوده باشد. اولویت مفهوم بر خودِ چیز، از طریق اتحاد اصالت با «همیشگی بودن»، به فردیت محض منتقل شده است، به همان اندازه مصنوعی که زمانی «این‌بودگی» (haecceitas) فلسفه اسکولاستیک متأخر دانس اسکوتوس بود، که خودِ تجزیه‌ناپذیریِ «اینجا و اکنون» را، یعنی غیرجهانی بودن آن را، به یک مفهوم جهانی تبدیل می‌کند، الگویی از هستی‌شناسیِ هستی‌شناختی (Ontologisierung des Ontischen).»
