„Almuth wurde, was ihn überraschte, weder nervös noch traurig; sie fragte nur, ob die Musikgesellschaft des Westens auf eine ''Emigrantin'' erpicht sei, die es zuhause offenbar gut mit den Herrschenden gekonnt habe, und die sich am Klavier als Extremistin einer neuen Sachlichkeit aufspiele.“
آلموت، که او را شگفتزده کرد، نه عصبی شد و نه غمگین؛ او فقط پرسید که آیا جامعه موسیقی غرب به یک مهاجر زن که ظاهراً در خانه با حاکمان خوب کنار آمده و خود را به عنوان یک افراطگرای واقعگرایی جدید در پیانو نشان میدهد، مشتاق است یا خیر.
