„Er sang sie in einem ganz hohen ''Falsett'', es klang klar und fromm, und sogar Otto Quangel fühlte sich in seine Kindertage zurückversetzt, als solche Lieder ihm noch etwas bedeutet hatten, da er schlicht gläubig gewesen war.“
«او آنها را با صدای بسیار زیر خواند، واضح و مؤمنانه به گوش میرسید، و حتی اوتو کوانگل به روزهای کودکیاش پرتاب شد، زمانی که این قبیل آهنگها هنوز معنایی برای او داشتند، چرا که سادهدلانه مؤمن بود.»
