„Er konnte bei der Suppe jammern, daß Italien sich großmannssüchtig überhebe, und beim Fleischgericht schon aufjubeln, weil seine ältere brillenscharfe, politisierende Tochter Lea aus dem Secolo las, Albanien würde letztlich doch zu Italien geschlagen. In seinen Ansichten glich er ziemlich der ''Formlosigkeit'' seines Teiges. Jedem Daumendruck seines Leibblattes gab er nach. Das Heute schlug bei ihm das Gestern und das gestrige Recht tot. Aber das Morgen machte es mit Heute ebenso.“
او میتوانست سر سوپ غر بزند که ایتالیا دچار خودبزرگبینی است، و سر غذای گوشتی خوشحال شود چون دختر بزرگش که عینکی و سیاسی بود، از روزنامه میخواند که آلبانی بالاخره به ایتالیا ضمیمه میشود. دیدگاههای او کاملاً شبیه بیشکلی خمیرش بود.
