„Aber dann beginnt Thomas Cole (1801-1848), Europas romantisches Naturgefühl mit der realen amerikanischen Natur in reizvoller Hybridität auszusöhnen und mißt in seinem kurzen Schaffen zwischen Isolation und Internationalität aus, in welcher sich amerikanische Kunst für den Rest des Jahrhunderts – und darüber hinaus – bewegen wird. Im letzten Drittel gehören, um vorzugreifen, der Ästhetizismus eines Whistler, John Singer Sargents mondäne Bildnisse und der bürgerliche ''Luminismus'' Mary Cassatts eigentlich zur Kunst Europas, wo diese Maler auch hauptsächlich weilten. Dagegen entschließen sich bedeutende Realisten wie Thomas Eakins und Winslow Homer, Amerika in seiner Eigenheit endlich ernst zu nehmen.“Die Zeit, 20.04.1984; zitiert nach:
"اما سپس توماس کول (۱۸۰۱-۱۸۴۸) شروع به آشتی دادن احساسات رمانتیک اروپایی نسبت به طبیعت با طبیعت واقعی آمریکا در ترکیبی دلپذیر می‌کند و در طول فعالیت کوتاه خود بین انزوا و بین‌المللی بودن را می‌سنجد، که در آن هنر آمریکا برای بقیه قرن - و فراتر از آن - حرکت خواهد کرد. در ربع آخر، برای پیش‌بینی، زیبایی‌شناسی ویسلر، پرتره‌های پر زرق و برق جان سینگر سارجنت و نورگرایی بورژوایی مری کاسات در واقع به هنر اروپا تعلق دارند، جایی که این نقاشان عمدتاً اقامت داشتند. در مقابل، رئالیست‌های برجسته‌ای مانند توماس اکینز و وینزلو هومر تصمیم می‌گیرند که آمریکا را در یگانگی‌اش جدی بگیرند."
