„Als ich den Friedhof besuchte, zusammen mit der Großmutter vor zehn Jahren, und seinen ''Mazeiwe'' [* Grabstein] erblickte, habe ich mich überzeugt, daß er ein guter Jude war. […] Ich hörte, wie sie jammerte, sich über den ''Mazeiwe'' bückte, als ob der Stein und der kleine Hügel mein Großvater wären, als ob sie sich dem Innern der Erde zuwendete oder es irgendein Schrank wäre und in ihm ein Gegenstand für ewig verschlossen ruhe: […]“
«وقتی ده سال پیش به همراه مادربزرگ از قبرستان دیدن کردم و سنگ قبر او را دیدم، متقاعد شدم که او یک یهودی خوب بود. [...] شنیدم که او ناله می‌کرد، خم می‌شد روی سنگ قبر، انگار که سنگ و تپه کوچک پدربزرگ من بودند، انگار که به درون زمین رو می‌آورد یا اینکه کمدی بود و در آن شیئی برای همیشه بسته شده بود: [...]»
