die Prärogative

Aussprache: /pʁɛʁoɡaˈtiːvə/
Worttrennung: Prä·ro·ga·ti·ve
اسم

امتیاز ویژه، حق انحصاری (سیاسی)

Bedeutungen

1

یک حق، امتیاز یا قدرت ویژه که به طور انحصاری به یک فرد یا مقام تعلق دارد، به ویژه در حوزه سیاسی یا سلطنتی.

  • Der König beanspruchte die Prärogative, Gesetze zu erlassen.پادشاه حق انحصاری وضع قوانین را ادعا کرد.
  • Es ist nicht die Prärogative des Bürgermeisters, diese Entscheidung zu treffen.تصمیم‌گیری در این مورد، امتیاز ویژه شهردار نیست.
  • Die Prärogative der Gnade liegt beim Staatsoberhaupt.حق انحصاری عفو با رئیس کشور است.