„Das ''Pronom'' (Fürwort, Personwort) ist dasjenige Wort, wodurch entweder der Redende und der Angeredete bezeichnet werden, oder womit eine dritte Person oder Sache, von der man redet, um ihren Namen nicht zu wiederholen, benannt wird. Das ''Pronom'' beantwortet dieselben Fragen, welche das Substantiv beantwortet.“ (1825)
«ضمیر (کلمه جانشین، کلمه شخص) کلمه‌ای است که به وسیله آن یا گوینده و مخاطب مشخص می‌شوند، یا با آن شخص یا شیء سومی که درباره‌اش صحبت می‌شود، برای تکرار نشدن نامش، نامگذاری می‌شود. ضمیر به همان سوالاتی پاسخ می‌دهد که اسم پاسخ می‌دهد.»
„Eben so richtet sich das Verbum seyn nach der Person und Zahl des Prädicats, wenn das ''Pronom'' dieses oder dieß Subject ist, welches aber seltener der Fall ist, weil man statt dessen gewöhnlich das gebraucht; ausgenommen wenn dieß und das einander entgegengesetzt werden, in welchem Falle man für das letztere wohl jenes gebraucht, z. B. dieß sind meine, und das (jenes) seine Bücher. […] Doch ist nicht aus der Acht zu lassen, daß diese Ausdrücke und ''Pronomen,'' wenn sie gleich im Anhange des Satzes stehen, nicht immer Subject, sondern sehr oft Prädicat sind.“ (1827)
«به همین ترتیب، فعل 'بودن' بر اساس شخص و عدد محمول تنظیم می‌شود، اگر ضمیر 'این' یا 'آن' فاعل باشد، که البته کمتر اتفاق می‌افتد، زیرا معمولاً به جای آن از 'آن' استفاده می‌شود؛ مگر اینکه 'این' و 'آن' در مقابل یکدیگر قرار گیرند، در این صورت برای دومی از 'آن' استفاده می‌شود، مثلاً اینها کتاب‌های من هستند و آن (آنها) کتاب‌های او. [...] اما نباید از نظر دور داشت که این عبارات و ضمایر، حتی اگر در انتهای جمله قرار گیرند، همیشه فاعل نیستند، بلکه اغلب محمول هستند.»
„Das ''Pronom'' kann in der Rede nur alsdann das Substantiv vertreten, wenn die pronominale Beziehung für sich hinreicht, um das sonst durch ein Substantiv ausgedrückte Sein unterscheidend zu bezeichnen, wie bei den ''Pronomen'' erster und zweiter Person.“ (1829)
«ضمیر تنها زمانی می‌تواند در گفتار جایگزین اسم شود که رابطه ضمیری به خودی خود برای متمایز کردن وجودی که در غیر این صورت با اسم بیان می‌شود، کافی باشد، مانند ضمایر اول شخص و دوم شخص.»
