schnäbeln

Aussprache: /ˈʃnɛːbl̩n/
Worttrennung: schnä·beln
فعل

نوک زدن به هم، بوسیدن

Bedeutungen

1 intransitiv (بدون مفعول)

(پرندگان) نوک به نوک زدن، نوک زدن به یکدیگر.

  • Die beiden Tauben schnäbelten zärtlich auf dem Dach.آن دو کبوتر به نرمی روی پشت بام نوک به نوک می‌زدند.
  • Die Spatzen schnäbelten um die Krümel auf dem Boden.گنجشک‌ها برای دانه‌های روی زمین نوک می‌زدند.
2 intransitiv (بدون مفعول)

(خودمانی، انسان) صمیمانه بوسیدن، لب گرفتن.

  • Das junge Paar saß im Park und schnäbelte.آن زوج جوان در پارک نشسته بودند و لب می‌گرفتند.
  • Sie hörten auf, sich zu schnäbeln, als sie bemerkten, dass sie beobachtet wurden.وقتی متوجه شدند که زیر نظر هستند، از بوسیدن دست کشیدند.