das Shinjuku

شینجوکو (منطقه‌ای در توکیو)

Beispiele

• Als das Leben ihn hierherverschlug, in diesen stinkenden Fußabdruck eines riesigen Tieres, in diese Szene aus im Dunst verschwimmenden roten, gelben und grünen Lichtern und gestreiften Planken, in dieses Herumstochern im Schlamm, in die verregnete Suche nach der Lösung eines Rätsels, hinter dem letztlich etwas so Simples wie Geldgier stehen mochte, war er, auch wenn Professor Wawazume ihm noch immer eine Menge Aufträge zuschanzte, längst wenigstens unabhängig und herrenlos, trug keine Firmenanstecknadel mehr im Revers, wo nur ein leeres Knopfloch prangte, und hatte als einzige feste Adresse ein mit Spanplatten abgetrenntes Kabuff in einer Büroetage am Rand von Ueno, das einen Stahlschrank, ein Telefon und ein signiertes, gerahmtes Foto des Professors enthielt, welches der ihm geschenkt hatte, als er die Firma verließ, um sich selbstständig zu machen (es war der vergrößerte Schnappschuss eines Straßenfotografen, auf dem der Professor noch vertrottelter aussah als gewöhnlich und vor einer Bar in ''Shinjuku'' einer bemerkenswerten Schönheit in Goldlamé, mit Windstoßfrisur und Zwei-Zentimeter-Wimpern nachstieg, wobei ihm ein glitzernder Speichelfaden aus einem Mundwinkel hing), und so war Takeshi nun schon seit langem ein Nomade in der Wüste der Luft, der immer wieder in einer Wolke aus Kerosindünsten aufbrach, um in einer anderen Stadt am Pazifik einen Informanten aufzuspüren und Leuten zuzunicken, die er zuletzt aus dem Yat Fat-Gebäude in der Des Vux Road hatte kommen sehen, um die Stewardessen und das, was er durch das Fenster vom Flugzeug sehen konnte, zu begutachten und, wenn sie dann schließlich abhoben, sein Leben in die Hände der Luftgötter zu legen.وقتی زندگی او را به اینجا کشاند، به این ردپای عظیم و بدبوی حیوان، به این صحنه نورهای قرمز، زرد و سبز محو در مه و تخته‌های راه‌راه، به این ور رفتن در گل و گل، به جستجوی بارانی برای حل معمایی که در نهایت ممکن بود صرفاً طمع پول در پس آن باشد، او، حتی اگر پروفسور واوازومه هنوز هم کلی کار به او می‌سپرد، مدت‌ها بود که حداقل مستقل و بی‌خانمان بود، دیگر هیچ سنجاق شرکتی روی یقه‌اش نداشت، جایی که فقط یک جاکلیدی خالی خودنمایی می‌کرد، و تنها آدرس ثابتش کابینی در یک طبقه اداری در حاشیه اوئنو بود که با تخته‌های نئوپان جدا شده بود، که یک گاوصندوق، یک تلفن و عکسی امضا شده و قاب شده از پروفسور را در خود جای داده بود، که او هنگام ترک شرکت برای مستقل شدن به او هدیه داده بود (این عکس بزرگ شده‌ای از یک عکاس خیابانی بود که در آن پروفسور حتی از حد معمول هم گیج‌تر به نظر می‌رسید و در مقابل باری در شینجوکو به دنبال زیبایی قابل توجهی در لباس طلایی لامِه، با موهای بادخورده و مژه‌های دو سانتی‌متری بود، در حالی که رشته‌ای براق از بزاق از گوشه دهانش آویزان بود)، و بنابراین تاکشی مدت‌ها بود که یک مهاجر در کویر هوا بود، که دائماً در ابری از بخارات سوخت جت بلند می‌شد تا در شهر دیگری در اقیانوس آرام یک خبرچین را پیدا کند و به کسانی که آخرین بار آنها را از ساختمان یات فت در خیابان دِ وُکس دیده بود، سر تکان دهد، تا مهمانداران هواپیما و آنچه را که می‌توانست از پنجره هواپیما ببیند، بررسی کند و وقتی سرانجام بلند می‌شدند، زندگی خود را به دست خدایان هوا بسپارد.