„Dementsprechend sollte auch der Begriff der ''Sprachbehinderung'' ausdifferenziert werden (vgl. auch Braun, 1999). Wir formulieren deshalb wie folgt: Als sprachbehindert gilt, wer durch eine Schädigung der an der Kontrolle und Ausführung von Sprache beteiligten Organe (zentrales Nervensystem, Artikulationsorgane) an einer langfristigen Störung oder Einschränkung im Spracherwerb bzw. im Handeln mit der gesprochenen und- geschriebenen Sprache leidet und von daher in seiner täglichen Lebensführung und in seinem sozialen und kommunikativen Umfeld Benachteiligungen in Kauf nehmen muß als auch in seiner seelisch-geistigen Entwicklung und Befindlichkeit Probleme hat oder empfindet, weil seine Teilhabe ("participation") am Leben der Gemeinschaft eingeschränkt ist.“
«بر این اساس، مفهوم «اختلال گفتاری» نیز باید تفکیک شود. بنابراین ما به این صورت فرموله می‌کنیم: کسی دارای اختلال گفتاری محسوب می‌شود که به دلیل آسیب به اندام‌های درگیر در کنترل و اجرای گفتار (سیستم عصبی مرکزی، اندام‌های تولید صوت) از اختلال طولانی‌مدت در یادگیری زبان یا استفاده از زبان گفتاری و نوشتاری رنج می‌برد...»
