„Die Sprachwissenschaft hält den Sprachkitikern vor: daß ihre oft weitreichenden Sprachwertungen nicht durch entsprechende Kenntnisse der zugrunde liegenden Sprachzusammenhänge gerechtfertigt seien; daß die Sprache vielfach nur als Vorwand gebraucht werde, um kulur- und gesellschaftskritische Mißsstände anzuprangern; vor allem aber daß die Sprachkritiker nicht selten in der Rolle von alles (besser) wissenden Sprachdiktatoren aufträten; unser Stichwort »''Sprachkritikaster''« .“
زبان‌شناسی به ایرادگیرندگان زبان ایراد می‌گیرد: که ارزش‌گذاری‌های زبانی اغلب آن‌ها با دانش کافی از ساختارهای زبانی زیربنایی توجیه نمی‌شود؛ که زبان اغلب تنها به عنوان بهانه‌ای برای محکوم کردن کاستی‌های فرهنگی و اجتماعی استفاده می‌شود؛ و مهم‌تر از همه، که ایرادگیرندگان زبان اغلب در نقش دیکتاتورهای زبان که همه چیز را (بهتر) می‌دانند ظاهر می‌شوند؛ کلمه کلیدی ما «ایرادگیرنده زبان» است.
