„Es war ein Schreien, zuerst erstickt und abgebrochen wie das Weinen eines Kindes, dann aber schwoll es an zu einem ununterbrochenen, durchdringenden und unheimlichen Gekreisch, das keiner menschlichen Stimme mehr zu vergleichen war – zu einem bald jammervoll klagenden, bald höhnisch johlenden Geheul, wie es nur aus der Hölle kommt, wenn das Wehklagen der zu ewiger ''Todespein'' Verdammten sich mit dem Frohlocken der Höllengeister zu einem Schall vereint.“
«فریادی بود، ابتدا خفه و بریده مانند گریه کودک، اما سپس به جیغی پیوسته، نافذ و وهم‌آور تبدیل شد که دیگر قابل مقایسه با هیچ صدای انسانی نبود - به زوزه‌ای که گاهی غم‌انگیز ناله می‌کرد و گاهی تمسخرآمیز فریاد می‌زد، که تنها از جهنم می‌آید، زمانی که ناله محکومان به عذاب مرگبار ابدی با شادی ارواح جهنمی در هم می‌آمیزد.»
