„In der Luther-Übersetzung (Revision 1984) lautet der erste und der letzte Satz: „Weh mir, ich vergehe, (…) denn ich habe den König, den Herrn ''Zebaoth'' gesehen“. Dabei ist „Herr“ die Wiedergabe des später nicht mehr ausgesprochenen hebräischen Gottesnamens Jahwe.“[http://books.google.de/books?id=Im1-AfudggUC&pg=PA58&dq=Zebaoth&lr=lang_de&as_drrb_is=b&as_minm_is=0&as_miny_is=1900&as_maxm_is=0&as_maxy_is=2009&as_brr=1&client=firefox#v=onepage&q=Zebaoth&f=false Meik Gerhards: ''Golgatha und Europa oder: Warum das Evangelium zu den bleibenden Quellen des Abendlandes gehört.'' Universitätsverlag Göttingen, 2007. Seite 58]
«در ترجمه لوتر (ویرایش ۱۹۸۴)، جمله اول و آخر چنین است: «وای بر من که هلاک شدم، (...) زیرا پادشاه، خداوند ''صبایوت'' را دیدهام». در اینجا «خداوند» ترجمه نام عبری یهوه است که بعداً دیگر تلفظ نمیشد.»
