das absolutes Tempus

Aussprache: /apsoˈluːtəs ˈtɛmpʊs/

Worttrennung: ab·so·lu·tes Tem·pus

اسم

زمان مطلق (در گرامر)

Beispiele

Als ‚Präsens‘ (Betonung auf der ersten Silbe, von lat. praesens, ‚da seiend') bezeichnet man ein Tempus zum Ausdruck der Gegenwart, oder genauer gesagt: der Gleichzeitigkeit mit dem Sprechzeitpunkt. Es handelt sich also um ein ''absolutes Tempus'', das daher auf Englisch auch als ‚absolute present‘ bezeichnet wird (vgl. Velupillai/Hentschel 2009: 431).“Elke Hentschel, Harald Weydt: ''Handbuch der deutschen Grammatik''. 4. Auflage. Walter de Gruyter, Berlin 2013.زمان حال» (تأکید بر هجای اول، از لاتین praesens، «حاضر بودن») به زمانی برای بیان زمان حال، یا دقیق‌تر بگوییم: همزمانی با لحظه گفتار اطلاق می‌شود. بنابراین، این یک «زمان مطلق» است که به همین دلیل در انگلیسی نیز «absolute present» نامیده می‌شود (رجوع کنید به Velupillai/Hentschel 2009: 431).