aufbrüllen

Aussprache: /ˈaʊ̯fˌbʁʏlən/
Worttrennung: auf·brül·len
فعل

با غرش ناگهانی صدا کردن، فریاد زدن

Bedeutungen

1 intransitiv

ناگهان با صدای بلند فریاد زدن یا غرش کردن، معمولاً از عصبانیت یا درد.

  • Der Löwe brüllte plötzlich auf.شیر ناگهان غرش کرد.
  • Er brüllte vor Wut auf, als er die Nachricht hörte.او از عصبانیت فریاد زد، وقتی خبر را شنید.