auferlegen

وظیفه، جریمه، محدودیت یا مالیاتی را به اجبار بر کسی تعیین و تحمیل کردن

• Das Gericht hat dem Angeklagten eine Geldstrafe auferlegt.دادگاه جریمه نقدی به متهم تحمیل کرد.
• Er hat sich selbst strenge Regeln auferlegt.او قوانین سختی را به خودش تحمیل کرده است.