einbürgern

Aussprache: /ˈaɪ̯nˌbʏʁɡɐn/

Worttrennung: ein·bür·gern

فعل

تابعیت دادن، شهروند کردن؛ رایج کردن، جا افتادن

Bedeutungen

1 Akkusativ (jemanden / etwas einbürgern)

به یک فرد خارجی تابعیت رسمی یک کشور را اعطا کردن؛ شهروند یک کشور کردن.

Nach vielen Jahren in Deutschland wurde er endlich eingebürgert.او پس از سال‌ها زندگی در آلمان، سرانجام تابعیت گرفت.
Die Regierung plant, die Einbürgerungsregeln zu vereinfachen.دولت قصد دارد قوانین تابعیت دادن را ساده‌تر کند.

2 Akkusativ (jemanden / etwas einbürgern)

یک رسم، کلمه، گیاه، حیوان یا ایده را در یک منطقه یا فرهنگ جدید معرفی و رایج کردن؛ جا انداختن.

Die Kartoffel wurde im 16. Jahrhundert in Europa eingebürgert.سیب‌زمینی در قرن شانزدهم در اروپا رایج شد.
Dieser englische Begriff hat sich im Deutschen weitgehend eingebürgert.این اصطلاح انگلیسی تا حد زیادی در زبان آلمانی جا افتاده است.

3 sich (Akkusativ) (sich einbürgern)

خود را با یک محیط جدید وفق دادن و بخشی از آن شدن؛ جا افتادن (بازتابی).

Er hat sich schnell in die neue Stadt eingebürgert.او به سرعت با شهر جدید خود را وفق داد و در آنجا جا افتاد.
Die Familie hat sich gut in die Dorfgemeinschaft eingebürgert.خانواده به خوبی با جامعه دهکده خو گرفتند.