ausbürgern

Aussprache: /ˈaʊ̯sˌbʏʁɡɐn/
Worttrennung: aus·bür·gern
فعل

لغو تابعیت کردن، سلب تابعیت کردن

Bedeutungen

1 jemanden (Akkusativ) ausbürgern

تابعیت یا شهروندی یک فرد را از او سلب کردن.

  • Der Staat hat ihm die Staatsbürgerschaft aberkannt und ihn ausgebürgert.دولت تابعیت او را لغو کرد و او را سلب تابعیت نمود.
  • Manche Länder bürgern ihre Bürger aus, wenn sie Verbrechen begehen.برخی کشورها شهروندان خود را در صورت ارتکاب جرم، سلب تابعیت می‌کنند.