„Aber wie viele von staatlich beauftragten Mördern, Soldaten, Juristen und Polizisten - was mitunter alles ein und dasselbe ist - verkürzte Menschenleben hat es gegeben, von denen niemand mehr etwas weiß, viele, um die nie jemand geweint hat, weil ganze Familien und Dörfer ausgerottet worden sind, ohne daß über die Toten Akten angelegt waren. Da gibt es eine durch die Massenhaftigkeit des Unrechts ''bedingte'' Unfähigkeit zu trauern. Alfreda Woz´niak und Michal Piotrowski sind, so hoffe ich, mit dem Bewußtsein nach Polen zurückgekehrt, daß es heute in Deutschland Menschen gibt, die mit Trauer, Zorn und Veränderungswillen reagieren auf das, was in der Zeit kollektiver Rechtsblindheit gerade auch von deutschen Juristen an Unrecht getan worden ist.“
«اما چند زندگی انسانی که توسط قاتلان، سربازان، حقوقدانان و پلیس‌های مأمور دولتی کوتاه شده است - که گاهی همه یک چیز هستند - وجود داشته که هیچ‌کس دیگر چیزی از آن‌ها نمی‌داند، بسیاری که هرگز کسی برایشان گریه نکرده است، زیرا تمام خانواده‌ها و روستاها نابود شده‌اند، بدون اینکه پرونده‌ای برای مردگان تشکیل شده باشد. در اینجا ناتوانی در سوگواری وجود دارد که ناشی از گستردگی بی‌عدالتی است. آلفرد ووزنیاک و میخال پیوتروفسکی، امیدوارم، با این آگاهی به لهستان بازگشته‌اند که امروز در آلمان افرادی هستند که با غم، خشم و اراده برای تغییر به آنچه در دوران نابینایی جمعی حقوقی، به ویژه توسط حقوقدانان آلمانی، بی‌عدالتی انجام شده است، واکنش نشان می‌دهند.»
