„Die Frau schaute auf, erschrak, schaute in ein verstümmeltes Gesicht ohne Augenlider, zwei rotumrandete Löcher starrten sie an. Die Nase war durch ''beinfarbene'' Plastik ersetzt. Der Soldat mit Verwundetenabzeichen an der Jacke wartete, im Lokal war es still geworden.“Joachim Seyppel: ''Schlesischer Bahnhof''. Erinnerungen. Herbig Verlag, München 1998.
زن نگاه کرد، ترسید، به چهرهای ناقص بدون پلک نگاه کرد، دو حفره با حاشیه قرمز به او خیره شده بودند. بینی با پلاستیک به رنگ استخوان جایگزین شده بود. سرباز با نشان مجروحیت روی کتش منتظر بود، در رستوران سکوت حکمفرما شده بود.
