beleumden

Aussprache: /bəˈlɔɪ̯mdn̩/
Wortzerlegung: be·leum·den
فعل

اعتبار دادن، بدنام کردن (بسته به Leumund)

Beispiele

  • In dem in der Gerichtssprache üblichen ''beleumden'' tritt die allgem. Bed. von Ruf, ohne Rücksicht auf den guten oder üblen, noch hervor: gut oder schlecht (übel) ''beleumdet'' sein = in einem guten oder schlechten Rufe stehen.در اصطلاح حقوقی رایج ''beleumden''، معنای کلی شهرت، بدون توجه به خوب یا بد بودن آن، هنوز برجسته است: خوب یا بد (übel) ''beleumdet'' بودن = شهرت خوب یا بد داشتن.

Bedeutungen

1 Akkusativ

با اظهارات منفی و نادرست، شهرت یا اعتبار کسی را خراب کردن

  • Er versuchte, seinen politischen Gegner öffentlich zu beleumden.او سعی کرد رقیب سیاسی خود را علناً بدنام کند.
  • Man sollte niemanden ohne Beweise beleumden.نباید کسی را بدون مدرک بدنام کرد.