„Und doch: Als Sokrates die Wahrheit über Eros ausspricht (und auch schon in der voraufgehenden Rede), scheint er nicht er selbst zu sein — er redet lang, ist verzückt von dem idyllischen Ort, an den Phaidros ihn geführt hat, und ''bezaubert'' von dem Jüngling, der ihm zuhört.“
«و با این حال: وقتی سقراط حقیقت را درباره اروس بیان میکند (و همچنین در سخنرانی قبلی)، به نظر نمیرسد که خودش باشد - او طولانی صحبت میکند، از مکان دلانگیز که فیدروس او را به آنجا برده است، مسحور شده و شیفته جوانی است که به او گوش میدهد.»
