aufbrüllen

Aussprache: /ˈaʊ̯fˌbʁʏlən/

Worttrennung: auf·brül·len

فعل

با غرش ناگهانی صدا کردن، فریاد زدن

Bedeutungen

1 intransitiv (بدون مفعول)

ناگهان با صدای بلند فریاد زدن یا غرش کردن، معمولاً از عصبانیت، درد یا برای جلب توجه.

Der verletzte Spieler brüllte laut auf.بازیکن مصدوم با صدای بلند فریاد کشید.
Der Trainer brüllte seine Mannschaft auf dem Spielfeld an.مربی تیمش را در زمین بازی با فریاد تشویق کرد.