„Die politische Führung schätzte die beiden Lieder als Durchhaltepropaganda angesichts des für Deutschland immer ungünstiger werdenden Kriegsverlaufs, andererseits wurde ‚Ich weiß, es wird einmal ein Wunder ''gescheh’n‘'' auch von Oppositionellen und KZ-Insassen als Ausdruck der Hoffnung auf eine Zeit nach dem Nationalsozialismus verstanden.“
«رهبری سیاسی این دو ترانه را به عنوان پروپاگاندای مقاومت در پی روند جنگ که روزبه‌روز برای آلمان نامساعدتر می‌شد ارزیابی کرد، از طرفی دیگر ترانه «می‌دانم روزی معجزه‌ای رخ خواهد داد» نیز توسط مخالفان و زندانیان اردوگاه کار اجباری به عنوان ابراز امیدواری برای دوران پس از نازیسم درک می‌شد.»
