anhauchen

Aussprache: /ˈanˌhaʊ̯xn̩/
Worttrennung: an·hau·chen
فعل

فوت کردن، نفس کشیدن، سرزنش کردن

Bedeutungen

1 Akkusativ (jemanden / etwas anhauchen)

به آرامی به چیزی یا کسی نفس زدن، دمیدن (مثلاً برای تمیز کردن یا گرم کردن).

  • Er hauchte auf die kalte Fensterscheibe.او روی شیشه سرد پنجره نفس کشید.
  • Sie hauchte sanft auf die kleine Flamme, um sie zu löschen.او به آرامی به شعله کوچک فوت کرد تا آن را خاموش کند.
2 von + Dativ (von jemandem / etwas anhauchen)

(مجازی) رگه‌ای از چیزی را داشتن؛ تحت تأثیر یا آغشته به چیزی بودن؛ کمی از چیزی را نشان دادن.

  • Sein Vorschlag hauchte von einer neuen Idee.پیشنهاد او بوی یک ایده جدید می‌داد.
  • Die Atmosphäre des Films hauchte von Melancholie.فضای فیلم رنگ و بوی اندوه را داشت.