aufhebeln

Aussprache: /ˈaʊ̯fˌheːbl̩n/
Worttrennung: auf·he·beln
فعل

با اهرم باز کردن، از جا درآوردن، بی‌اعتبار کردن

Bedeutungen

1 Akkusativ (jemanden / etwas aufhebeln)

با استفاده از اهرم یا ابزاری مشابه، چیزی را به زور باز کردن، از جا درآوردن یا بلند کردن.

  • Der Einbrecher hebelte das Fenster auf, um ins Haus zu gelangen.سارق پنجره را با اهرم باز کرد تا وارد خانه شود.
  • Mit einem Brecheisen konnten sie die schwere Tür aufhebeln.آنها توانستند با یک دیلم در سنگین را از جا درآورند.
2 Akkusativ (jemanden / etwas aufhebeln)

یک قانون، اصل، توافق یا حکم را باطل کردن، نادیده گرفتن یا بی‌اعتبار کردن.

  • Die Regierung hat versucht, die bestehenden Gesetze aufzuhebeln.دولت تلاش کرد قوانین موجود را بی‌اعتبار کند.
  • Diese Entscheidung hebt die bisherigen Vereinbarungen auf.این تصمیم توافقات قبلی را لغو می‌کند.