hinknallen

Aussprache: /ˈhɪnˌknalən/

Worttrennung: hin·knal·len

فعل

افتادن (با صدا)، پرت کردن (با شدت)

Bedeutungen

1 Akkusativ (jemanden / etwas hinknallen)

چیزی را با شدت به زمین انداختن، پرت کردن، کوبیدن (معمولاً با عصبانیت یا بی‌دقتی).

Er knallte seine Tasche wütend auf den Boden.او کیفش را با عصبانیت روی زمین کوبید.
Wirf das Buch nicht einfach so hin!کتاب را همین‌طوری پرت نکن!

2 sich (Akkusativ) / intransitiv

با شدت به زمین افتادن، خود را به زمین انداختن (معمولاً ناخواسته یا با صدا).

Das Glas fiel vom Tisch und knallte auf den Boden.لیوان از روی میز افتاد و با صدا روی زمین خورد.
Er knallte erschöpft ins Bett.او خسته و کوفته روی تخت افتاد.