umhinkommen

توانایی اجتناب از کاری را نداشتن؛ ناچار بودن به انجام کاری (منحصراً در حالت منفی و همراه با zu + Infinitiv)

• Ich konnte nicht umhin, ihn anzulächeln.نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و به او لبخند نزنم.
• Man kommt nicht umhin, die Fakten anzuerkennen.نمی‌توان از پذیرش حقایق اجتناب کرد.