litaneiartig

مانند مناجات نامه، شبیه به مناجات نامه

Beispiele

• In der Regel stehen die Flüche am Textende als ''litaneiartige'' Sequenz, wobei jeweils eine oder mehrere Gottheiten als Verursacher spezifischer Strafen genannt sind; so heißt es z. B. in einem kudurru des bab Königs Meli-Šiḫu (ca. 1186-1172): ‹Marduk, der große Herr, dessen Befehl kein Gott ändern kann, möge ihm (dem potentiellen Übeltäter) Hunger, seine große Strafe, auferlegen, so dass er seine Hand ausstreckt und keine Speise erhält unter den Augen seines Feindes, und (vergebens) durch die Straßen seiner Stadt irrt.›نفرین‌ها معمولاً در پایان متن به صورت دنباله‌ای شبیه به مناجات نامه قرار می‌گیرند، که در آن یک یا چند خدا به عنوان عامل مجازات‌های خاص ذکر می‌شوند؛ به عنوان مثال، در یک کُدورو (سند سنگی) از پادشاه بابلی ملی-شیهو (حدود ۱۱۸۶-۱۱۷۲ پیش از میلاد) آمده است: «مَردوک، خدای بزرگ، که فرمانش را هیچ خدایی نمی‌تواند تغییر دهد، گرسنگی، مجازات بزرگش را بر او (فرد متخلف بالقوه) تحمیل کند، به طوری که دستش را دراز کند و هیچ غذایی در برابر چشمان دشمنش نیابد، و (بی‌ثمر) در خیابان‌های شهرش سرگردان شود.