ohrenbetäubend

صدایی که به قدری بلند است که گوش را اذیت می‌کند یا به آن آسیب می‌زند.

• Der ohrenbetäubende Lärm der Baustelle war unerträglich.صدای کرکننده ساخت و ساز غیرقابل تحمل بود.
• Die Band spielte Musik, die fast ohrenbetäubend laut war.گروه موسیقی‌ای می‌نواخت که تقریباً کرکننده بلند بود.
• Ein ohrenbetäubendes Geräusch ertönte, als das Flugzeug startete.با برخاستن هواپیما، صدای گوش‌خراشی شنیده شد.