prärogativ

Aussprache: /pʁɛʁoɡaˈtiːf/
Worttrennung: prä·ro·ga·tiv
صفت

دارای حق تقدم، دارای امتیاز ویژه

Bedeutungen

1

به معنای داشتن یک حق یا امتیاز انحصاری که معمولاً به موقعیت یا مقام خاصی تعلق دارد.

  • Es ist das prärogative Recht des Geschäftsführers, über neue Projekte zu entscheiden.این حق انحصاری مدیر عامل است که در مورد پروژه‌های جدید تصمیم بگیرد.
  • Die Ernennung neuer Mitarbeiter ist ein prärogatives Recht der Personalabteilung.انتصاب کارکنان جدید یک حق ویژه بخش منابع انسانی است.
  • Der König behielt sich das prärogative Recht vor, Gesetze zu erlassen.پادشاه حق ویژه وضع قوانین را برای خود محفوظ داشت.