täuben

با صدای بلند یا ضربه، شنوایی کسی را موقتاً یا دائماً از بین بردن؛ کر کردن.

• Der Lärm der Fabrik täubte ihn.صدای کارخانه او را کر کرد.
• Der Knall täubte die Ohren der Anwesenden.انفجار گوش‌های حاضران را کر کرد.

با دارو یا شوک، حس درد یا هوشیاری بخشی از بدن یا کل آن را از بین بردن؛ بی‌حس کردن، گیج کردن.

• Der Zahnarzt täubte den Kiefer, bevor er die Füllung machte.دندانپزشک قبل از پر کردن، فک را بی‌حس کرد.
• Die Kälte täubte seine Finger.سرما انگشتانش را بی‌حس کرد.