urkunden

Aussprache: /ˈuːɐ̯ˌkʊndn̩/
Wortzerlegung: ur·kun·den
فعل

صدور سند کردن، گواهی کردن

Beispiele

  • Im Jahre 1382 ''urkundeten'' zwei Ratsleute mit Zustimmung der ›kerspelslude‹ von St. Martini in einer Grundstücksangelegenheit innerhalb dieses Kirchspiels (Archiv H. Assen, Urk. vom 14. 11. 1382, mit dem Siegel des Kirchspiels).در سال ۱۳۸۲ دو عضو شورا با رضایت اهالی کلیسا در مورد یک مسئله ملکی در این حوزه کلیسایی سند صادر کردند (آرشیو H. Assen، سند ۱۴. ۱۱. ۱۳۸۲، با مهر حوزه کلیسا).

Bedeutungen

1 intransitiv / Akkusativ

سند یا منشور صادر کردن، چیزی را رسماً گواهی کردن (بیشتر در متون تاریخی یا بسیار رسمی)

  • Im Mittelalter urkundeten Könige oft neue Rechte.در قرون وسطی، پادشاهان اغلب حقوق جدیدی را سندیت می‌بخشیدند.
  • Diese Schriftstücke urkunden die Gründung der Stadt.این اسناد تأسیس شهر را گواهی می‌کنند.