versöhnen

Aussprache: /fɛɐ̯ˈzøːnən/
Worttrennung: ver·söh·nen
فعل

آشتی دادن، صلح دادن، دلجویی کردن

Bedeutungen

1 Akkusativ (jemanden versöhnen)

آشتی دادن دو نفر یا یک گروه پس از اختلاف.

  • Die Eltern versuchten, ihre streitenden Kinder zu versöhnen.والدین سعی کردند فرزندان در حال دعوای خود را آشتی دهند.
  • Er hat sich mit seinem Bruder versöhnt.او با برادرش آشتی کرد.
2 sich + mit + Dativ (sich mit etwas versöhnen)

خود را با چیزی کنار آمدن، پذیرفتن چیزی ناخوشایند.

  • Sie musste sich mit der neuen Situation versöhnen.او مجبور بود با وضعیت جدید کنار بیاید.
  • Er hat sich mit seinem Schicksal versöhnt.او با سرنوشت خود کنار آمد.