wahrhaben

Aussprache: /ˈvaːɐ̯ˌhaːbn̩/

Worttrennung: wahr·ha·ben

فعل

پذیرفتن حقیقت، باور کردن

Bedeutungen

1 Akkusativ (oft: nicht wahrhaben wollen)

حقیقت تلخ یا واقعیتی را جدی گرفتن و پذیرفتن (اکثراً در جملات منفی).

Er wollte den Tod seines Freundes einfach nicht wahrhaben.او نمی‌خواست مرگ دوستش را باور کند.
Sie konnte die bittere Wahrheit nicht wahrhaben, dass sie gescheitert war.او نتوانست حقیقت تلخ شکست خود را بپذیرد.