„Und allerwegen, indeß er in verlangſamten, nachdenklichen Zügen, die feuchte Seeluft atmete, ſah er Augen, die ſo blau, Haare, die ſo blond, Geſichter, die von eben der Art und Bildung waren, wie er ſie in den ſeltſam ''wehen'' und reuigen Träumen der Nacht geſchaut, die er in ſeiner Vaterſtadt verbracht hatte.“
و در هر حال، در حالی که او با حرکات آهسته و متفکرانه هوای مرطوب دریا را تنفس میکرد، چشمانی را میدید که آبی، موهایی را که بلوند، و چهرههایی را که از همان نوع و شکل بودند که در رویاهای عجیب و غمانگیز و پشیمان شب دیده بود، شبی که در شهر پدری خود گذرانده بود.
