„Da wollte sich der Papst zu dem König kehren, aber sein Haupt stand ''zwerch,'' er sprach: »Wolle Gott, daß mir deine Hilfe geschehe! Es ist noch nicht lang her, da sang ich dir – sehend mit beiden Augen – eine Messe!« Nun erst erkannte Karl seinen Bruder, den Mißhandlung, Verstümmelung und Not also entstellt hatten; er raufte sich die Haare und brach in Tränen aus.“
«پاپ می‌خواست به سمت پادشاه برگردد، اما سرش کج بود، گفت: «خدا کند که کمک تو به من برسد! مدت زیادی نیست که من – با هر دو چشم بینا – برایت مراسم عشای ربانی خواندم!» اکنون کارل برادرش را شناخت، کسی که بدرفتاری، قطع عضو و سختی او را اینگونه تغییر داده بود؛ موهایش را کند و به گریه افتاد.»
